DZIAŁALNOŚĆ TEATRU OGNIA I PAPIERU:

spektakle
happeningi
otwieranie imprez artystycznych
performance
warsztaty teatralne
 

     Pięć lat temu po reaktywacji ŁST, kiedy na nowo aklimatyzowaliśmy się w Łodzi i kiedy zostałam poproszona o napisanie kilku słów o Teatrze Ognia i Papieru oraz o naszej, ówczesnej prezentacji okazało się, że to wyznaczyło teatrowi pewną drogę na następne pięć lat. Wtedy deklarowałam, m.in. że "Nie wydaje mi się aby pomysł z przytaczaniem "historycznych" danych dotyczących Teatru Ognia i Papieru należał do najtrafniejszych. Nie zrobię tego więc. Nie napiszę kiedy i gdzie powstał teatr. Nie napiszę w jakich okolicznościach i nie napiszę po co, jak i dlaczego.
     Nie sukcesy, porażki, daty i wyliczanki są istotą tego teatru, lecz działania, przez które się realizuje. Tu nie jest ważne to, co Kwieciński robił podczas studiów czy po nich, lecz to co się dzieje w chwili, gdy dotyka on płonącą pochodnią przygotowanych uprzednio elementów spektaklu.
     To, co proponuje Teatr Ognia i Papieru to momenty czysto estetycznych i plastycznych wrażeń. Błyskawiczne chwile walk pozornie niezniszczalnej materii w postaci symboli, z destrukcyjną, zawsze zwycięską potęgą żywiołu.
     Każde takie wydarzenie jest dla Kwiecińskiego także swoistym poligonem doświadczalnym, zarówno ze strony jego teatru jak i też publiczności. Nigdy przecież nie wiadomo, co nowego wykreuje swoją mistyczną, niszczącą siłą (w zależności od przestrzeni czy aury) Ogień - najdoskonalszy i niepodzielnie panujący na tej scenie aktor. Nigdy też nie można być pewnym reakcji publiczności, czy działanie nie będzie jej obojętne, czy je zaakceptuje, czy też odrzuci."
To się nie zmieniło
I choć spektakle te często goszczą na ulicach, placach czy parkach - nie mają w sobie nic z jarmarcznego charakteru typowego dla teatru ulicznego.
     Ale jeżeli znajdzie się chociaż jedna osoba, którą zafascynuje ogień - warto to kontynuować.
(...) Najważniejsze jest to, że "Ogień" ciągle egzystuje, rozwija się i że gra.